*Boekrecensie

Recensie op het boek “Solo, maar niet alleen” door Koos Oggel.

Allereerst wil ik Koos Oggel van harte feliciteren met het schrijven en het uitbrengen van zijn boek: “Solo, maar niet alleen”. En eigenlijk had ik al langere tijd zien aankomen, dat dit een keer zou gaan gebeuren. Ik zal uitleggen waarom.
Koos (een goede vriend mag je bij de voornaam noemen) en ik kennen elkaar van de zomer 1999 j.l.. Met een groep TRAPPERS leden was het destijds de bedoeling om een weekje te gaan fietsen in de bergen, in dit geval in de Italiaanse Dolomieten vanuit het bergplaatsje Arabba. 5 Leden waren snel gevonden, echter in de 2 beschikbare auto’s was plaats voor 6 deelnemers. Via de helaas veel te vroeg overleden Krijn Saman, werkzaam bij het bedrijf “van der Have”, werd diens collega Koos Oggel voorgesteld om onze groep te vervolledigen. Na voorgesteld te zijn aan de “ballotagecommissie”, werd Koos “aangenomen” hetgeen inhield dat hij meeging naar de Dolomieten en tevens lid werd van T.C. DE TRAPPERS. Daarna fietsten Koos en ik vele malen samen, tijdens 19 fietsvakanties en vele toertochten van onze toerclub.
De genoemde fietsvakanties werden altijd doorgebracht in berg(achtige) gebieden. Er moest wat te klimmen zijn. Zo waren we in België, Luxemburg, Frankrijk, Zwitserland, Italië en Oostenrijk. Elk jaar tussen 1999 en 2017 bezochten we een berggebied gedurende een kortere- of langere periode (3 à 6 dagen). En elke keer maakte Koos daarover een prachtig verslag. Reeds vanaf zijn eerste schrijven uit 1999, was een ieder die zijn fietsvakantie verslagen las onder de indruk, van hoe prachtig  Koos de belevenissen van de fietsmaatjes kon weergeven. De beschrijvingen van o.a. berglandschappen, weersomstandigheden, routes, hotels, eten en drinken, fietsen, ontmoetingen met derden, belevenissen, gezondheidsgevoelens en vooral de onderlinge saamhorigheidsgevoelens kwamen toen al naar voren in zijn “boekjes”.
Eigenlijk was ik dan ook nauwelijks verbaasd, dat ik ongeveer een maand geleden door hem op de hoogte gebracht werd van het uitkomen van zijn boek “Solo, maar niet alleen”. Ik wist dus uit het verleden over zijn drang om fietsgebeurtenissen schriftelijk vast te leggen, over het feit dat hij jaren geleden ook al eens een schrijverscursus had gevolgd en dat hij bezig was met zijn meerjarig project: De 100 Cols tocht. Als je deze gegevens bij elkaar brengt, dan lag het uitkomen van dit boek m.i. in de lijn der verwachtingen.
Natuurlijk heb ik het boek direct aangeschaft. Het leest bijzonder prettig en is overzichtelijk opgesteld. Het geeft een schitterend inkijkje in het wel en wee van een toerfietser. Zijn beschrijvingen van landschappen, dorpjes, steden, rivieren, kanalen, campings, hotels, omstandigheden als extreme warmte en kou, regen en zonneschijn, zijn condities van topvorm tot bijzonder slechte benen, van ziek zijn en bijna opgeven tot de vaak terugkerende momenten van glorie als weer een col werd bedwongen. Het komt allemaal aan de orde en het is vaak zo geschreven, dat het uitlokt om steeds verder te lezen, omdat je graag wil weten hoe het gaat aflopen. Kortom het boek wegleggen om te pauzeren, wordt steeds uitgesteld.
Maar als ik nu zou stoppen met het schrijven van deze recensie, dan zou ik wel een heel belangrijk item overslaan. Namelijk de belangrijke rol die zijn vrouw Tiny in dit hele verhaal speelt. Mede dankzij haar inbreng werd Koos in staat gesteld om deze schitterende prestatie te volbrengen. Want dat is ook de kracht van het door Koos geschreven boek, dat hij ook oog heeft voor de prestaties van zijn eega. Er is geen pagina in het boek te vinden of zij speelt daarin een heel belangrijke rol in het voltooien van deze monstertocht. Kortom, alle egards voor Tiny in het welslagen van deze tocht, die ze samen als een twee eenheid volbrachten.
Al met al een heerlijk boek om te lezen en ik zou een ieder die Koos en Tiny kennen willen overhalen om dit boek aan te schaffen en het te lezen. Je zal niet teleurgesteld worden.

Zie voor meer informatie: https://www.solomaarnietalleen.nl

Met hartelijke groet,
Paul van Koeveringe.