29 februari

Schitteren door afwezigheid.

 Kun je, als je niet mee hebt gedaan aan een zaterdagmiddagrit, toch een verslag schrijven?
Nee? Ik zal het toch proberen.
De laatste weken was de spanning opgelopen. De vraag was: Wie zou deze winter de ‘Wintermutscompetitie’ winnen, wie zou er alsnog afhaken? Wie zou er met de fel begeerde wintermuts gaan schuiven.
Tot nu toe had ik alle wintercompetitieritten meegedaan. Ik stond dan ook fier bovenaan in de lijst om winterkampioen te worden.
Alleen vandaag, de allerlaatste rit van deze competitie, was ik afwezig. Wat was er aan de hand, was de druk te veel en te groot geworden? Was het een strategische of een tactische zet? Was er op geboden en was het zo een financiële kwestie geworden? Niemand, niemand die het ooit zal weten.
De laatste weken waren er vele complottheorieën de revue gepasseerd. Hoe kon men mij van de overwinning afhouden. Zo werd er geopperd om Jaap Kriekaard in te schakelen om alle wegen tussen Yerseke en Krabbendijke op zaterdagmiddag tussen 13.00 en 13.30 uur af te sluiten. Zodat ik te laat zou arriveren. Of er zouden op zaterdagmiddag hele mooie hardloopwedstrijden georganiseerd worden om mij zo in de verleiding te brengen daar aan mee te doen. En zelfs de aanvangstijden werden aangepast om zo verwarring te brengen. Echter niets hielp. Ik bleef komen en steeds nog op tijd ook.
Een keer, één keer ging het bijna mis. Als uiterste middel werd namelijk de NS ingeschakeld. Men wist dat ik altijd via de Verlengde Noordweg Krabbendijke binnen komt. Nu hadden ze de NS gevraagd om de spoorweg bij deze overgang te blokkeren zodra ik daar aan zou komen. En dat lukte. Ik heb daar ruim 10 minuten moeten wachten. En bijna, bijna lukte het. De groep was al aan het rijden en op het allerlaatste moment kon ik net nog aansluiten.
En nu de laatste rit, nu was ik afwezig. Wat was er toch aan de hand. Had ik op de laatste dag het kampioenschap verloren? Had ik, zoals men dat bij voetbal noemt, in blessuretijd verloren? Of, zoals men het bij boksen noemt, de handdoek in de ring gegooid?
Nee, toch niet. Ik had het kampioenschap niet verloren, de vereniging heeft er een kampioen bij.
Paul heeft namelijk evenveel punten als ondergetekende. De vereniging heeft er een kampioen bij. En hoe één? Paul, je hebt het verdiend. Je hebt er de hele winter voor gestreden. Je hebt het verdiend. Vorig jaar in totaal meer dan 20.000 km gefietst. Een prachtige prestatie.
En nu de kroon op zo’n seizoen. De kroon in de vorm van een muts, de wintermuts.
Paul van harte gefeliciteerd.
Tevens wil ik langs deze weg iedereen bedanken voor de geweldige opkomst elke week. Het was niet altijd even gemakkelijk met de vele wind die we moesten trotseren, maar samen komen we overal.
Nogmaals allemaal hartelijk bedankt.

 De gedeelde wintermutskampioen,
Jan Neels

Leo, succes met de trofeeën en sorry voor het extra werk.

Foto van Paul